مقدمه
تعامل با هم‌سن و والدین در حین بازی با اسباب‌بازی، فرصتی برای تمرین مهارت‌های اجتماعی و درک هیجانات می‌دهد. موبایل و تبلت در بهترین حالت ارتباط آنلاین یا ویدئویی را امکان‌پذیر می‌کنند، اما جایگزین بازی گروهی و ارتباط چهره‌به‌چهره نیستند.

۱. همکاری و تقسیم‌کردن نقش‌ها
در بازی‌های گروهی با خانه‌سازی یا شطرنج انسانی (مجسمه‌های زنده با قوانین ساده)، کودکان یاد می‌گیرند که نوبت بدهند، قوانین را بپذیرند و نقش‌های مختلف را ایفا کنند. این تجارب، تعاون را تمرین می‌کند—درحالی‌که در بازی‌های موبایلی غالباً رقابت مستقیم با غریبه‌های آنلاین یا انزوا در بازی انفرادی رخ می‌دهد.

۲. ارتباط چشمی و زبان بدن
در هنگام بازی حضوری، کودک می‌آموزد که با نگاه، ابراز احساس کند و زبان بدن طرف مقابل را بخواند. این مهارت‌ها برای درک حالات دیگران و پاسخ مناسب، ضروری‌اند و در تماس با صفحه‌نمایش امکان تمرین واقعی ندارند.

۳. حل تعارض و تقویت همدلی
وقتی دو کودک روی یک اسباب‌بازی توافق ندارند یا هنگام اشتراک یک وسیله، اختلاف پیش می‌آید، مجبورند راه‌های مسالمت‌آمیز حل تعارض را تمرین کنند: «یک ساعت نوبتی»، «انتخاب بازی بعدی با رأی‌گیری». در بازی دیجیتال، اغلب یا گفتگو شکل نمی‌گیرد یا از طریق چت کوتاه و محرمانه است، که مهارت همدلی و حل عینی مسئله را پرورش نمی‌دهد.

۴. ارتباط با والدین و پیوند عاطفی
زمانی که پدر یا مادر کنار کودک می‌نشینند و همراه او با ماشین‌های کوچک بازی می‌کنند یا ماجراهای فیگورهای اکشن را روایت می‌کنند، پیوند عاطفی مستحکمی شکل می‌گیرد. این تجربه‌ی مشترک، حس تعلق و امنیت را تقویت می‌کند؛ درحالی‌که دیدن ویدیو یا لمس صفحه‌نمایش، ارتباط عاطفی والد-فرزند را به تعامل منفعلانه تقلیل می‌دهد.

نتیجه‌گیری
اسباب‌بازی‌ها به‌عنوان بستر تعامل حضوری، مهارت‌های اجتماعی، همدلی و حل مسالمت‌آمیز تعارض را به‌طور طبیعی پرورش می‌دهند و پیوندهای عاطفی را تقویت می‌کنند—ویژگی‌هایی که موبایل و تبلت، هرچند مفید در موارد خاصِ ارتباط دوردست، نمی‌توانند به‌طور کامل جایگزین آن‌ها شوند.