مقدمه

علاوه بر نیازهای فیزیولوژیک، نوزادان برای بیان احساسات و تنظیم هیجانات خود نیز گریه می‌کنند. درک این جنبه به والدین در برقراری ارتباط عاطفی و رفع اضطراب نوزاد کمک می‌کند.

۱. نیاز به دلبستگی و امنیت

نوزادان در ماه‌های نخست زندگی تنها در حضور جسم و بوی مادر احساس امنیت می‌کنند. دورکردن ناگهانی یا قرارگرفتن در جای غریبه، گریهٔ مرتب و کشیدن دستان به سمت بدن مادر را به‌همراه می‌آورد. برقراری تماس پوست‌به‌پوست و بغل‌کردن نوزاد (Babywearing) اضطراب او را کاهش می‌دهد.

۲. بی‌حوصلگی یا تحریک بیش از حد

نوزادان نیاز به تحریک متعادل دارند: تماشای محیط اطراف، شنیدن صدای والد یا احساس حرکت. کمبود تحریک (کمبود بازی و تماس) می‌تواند منجر به بی‌حوصلگی و گریه کند؛ از سوی دیگر، صداها و نورهای شدید یا جمعیت زیاد نوزاد را تحریک‌زدگی می‌کند. شناخت آستانهٔ تحمل کودک و تنظیم مناسب محرک‌ها (موسیقی ملایم، نور نرم) آرامش را بازمی‌گرداند.

۳. خستگی و نیاز به خواب

اگر نوزاد بیش از حد خسته شود، دیگر توان آرام‌شدن ندارد و گریهٔ بی‌وقفه شکل می‌گیرد. علائمی مانند مالش چشم‌ها، خمیازه و تحریک‌پذیری اشاره به خستگی دارد. ایجاد روتین خواب منظم—زمان‌های مشخص برای چرت‌زدن روزانه و استفاده از نور ملایم—به تنظیم ساعت داخلی کمک می‌کند.

۴. اضطراب جدایی خفیف

از سن ۶–۱۲ ماهگی، ترس از جدا شدن از مادر بروز می‌کند. اگر نوزاد هنگام ترک اتاق یا سپردن به مراقب جدید گریه کند و با آمدن مادر آرام شود، نشان‌دهندهٔ اضطراب جدایی است. تدریجی‌کردن زمان‌جدایی، صحبت آرام و برگشت به‌موقع مادر، اعتماد نوزاد را افزایش می‌دهد.

نتیجه‌گیری

گریهٔ نوزاد گاه از نیازهای روانی نشأت می‌گیرد: دلبستگی، تنظیم هیجان، خستگی یا اضطراب جدایی. والدین با شناخت دقیق این عوامل و فراهم‌کردن محیط احساسی امن و محرک‌های مناسب، می‌توانند گریه‌ها را به سرعت آرام کنند و رابطه‌ای گرم و مطمئن ایجاد نمایند.