مقدمه
کودکان پرحرف به دلیل انرژی بالا و نیاز به بیان اندیشه‌های خود ممکن است بعضاً مکالمات طولانی و حتی انحراف‌دهنده‌ای داشته باشند. با اتخاذ راهکارهای عملی و ایجاد مرزهای مشخص، می‌توان گفتگوی مؤثر و هدفمندی با آن‌ها داشت. در این مقاله به تکنیک‌هایی پرداخته می‌شود که والدین می‌توانند برای مدیریت و هدایت گفتگوی کودک پرحرف به کار گیرند.

۱. تعیین محدودیت‌های گفتگو به صورت مثبت

• تعیین زمان‌های مشخص برای صحبت:
  تعیین «زمان گفتگوی آزاد» به کودک کمک می‌کند تا بداند چه موقع مناسب برای بیان نظرات و چه زمانی برای گوش دادن به دیگران است. مثلاً می‌توان گفت “حالا ۵ دقیقه وقت توست تا قصه‌ات را کامل بگویی و بعد زمان آن است که من هم نظرم را بگویم.”

• استفاده از علامت‌های غیرکلامی:
  استفاده از سیگنال‌هایی مانند نگاه مستقیم یا اشاره‌های ملایم به پایان صحبت می‌تواند به کودک نشان دهد که زمان به اتمام نزدیک می‌شود.

۲. تقویت مهارت‌های گوش دادن و بیان بهینه

• تمرین تکنیک «گوش دادن فعال»:
  والدین می‌توانند با بازی‌های کوچک یا فعالیت‌های خانوادگی، به کودک یاد بدهند چگونه به نوبت صحبت کنند و به دیگران گوش دهند. این مهارت به ایجاد تعادل در مکالمه‌های روزمره کمک می‌کند.

• تقسیم مکالمه به بخش‌های کوچک:
  با پرسیدن سوالات مشخص و هدفمند مانند “از این بخش داستانت چه چیزی بیشتر برایت جالب بود؟” می‌توان گفتگوی کودک را به بخش‌های کوچکتر تقسیم کرده و از طولانی شدن بیش از حد مکالمه جلوگیری کرد.

۳. ایجاد فضا و زمان برای تفکر و سکوت

• ترویج فعالیت‌های فردی:
  تشویق کودک به خواندن داستان، نقاشی یا نوشتن خاطرات می‌تواند به او کمک کند تا افکار خود را به شکل سازمان‌یافته‌تری بیان کند و نیاز به صحبت مداوم را کاهش دهد.

• به کارگیری زمان‌های سکوت:
  آموزش به کودک که هر چند وقت یک‌بار زمان سکوت نیز لازم است، تا بتواند از تمرکز بر خود و اندیشه‌های درونش بهره ببرد، می‌تواند در کنترل گفتار او مؤثر باشد.

نتیجه‌گیری
مدیریت گفتگوی کودک پرحرف از طریق تعیین محدودیت‌های زمانی به شکلی مثبت، آموزش مهارت‌های گوش دادن و بیان بهینه و ایجاد فضایی برای تفکر و سکوت امکان‌پذیر است. با این رویکرد، کودک نه تنها یاد می‌گیرد چگونه نظراتش را به شیوه‌ای منظم و هدفمند بیان کند، بلکه به ارزش زمان و نظم در مکالمه پی می‌برد.