مقدمه
بغل کردن نه تنها اثرات عاطفی دارد، بلکه از جنبههای فیزیولوژیک نیز بر بدن و مغز کودکان تأثیر میگذارد. این مقاله به بررسی اثرات بغل کردن از دیدگاه علمی، از جمله تأثیر در تنظیم سیستمهای هورمونی، بهبود عملکرد ایمنی و رشد مغزی میپردازد.
۱. آزادسازی هورمونهای شادیآور
-
اکسیتوسین و کاهش استرس:
تماس فیزیکی مانند بغل کردن موجب آزادسازی اکسیتوسین میشود؛ هورمونی که به «هورمون عشق» نیز معروف است. این هورمون باعث کاهش سطح کورتیزول (هورمون استرس) میگردد و در نتیجه حس آرامش و شادی در کودک ایجاد میکند. -
اثر بر رگهای خونی و قلب:
تحقیقات نشان میدهد بغل کردن میتواند باعث کاهش فشار خون و بهبود عملکرد قلبی-عروقی شود که این موضوع در کلیتۀ سلامت جسمی کودک بسیار اهمیت دارد.
۲. تأثیر بر رشد مغزی و شناختی
-
تحریک رشد نورونی:
تماس فیزیکی منظم با والدین میتواند به تحریک رشد نورونی در مغز کودک کمک کند. این تحریک باعث افزایش اتصالات عصبی (سیناپسها) شده و هوش و عملکرد شناختی کودک را بهبود میبخشد. -
آموزش از طریق لمس:
لمس و بغل کردن به عنوان یکی از حواس اصلی در کودکان عمل میکند و از طریق آن آنها میتوانند اطلاعات حسی را پردازش و ذخیره کنند. این فرآیند، بهبود حافظه و مهارتهای یادگیری را در پی دارد.
۳. بهبود عملکرد سیستم ایمنی
-
تقویت سیستم دفاعی بدن:
استرس پایین ناشی از بغل کردن و آزادسازی اکسیتوسین به تنظیم صحیح سیستم ایمنی کمک میکند. کودکان در محیطی با سطح پایین استرس، احتمال ابتلا به بیماریهای عفونی و التهابی کمتری دارند. -
ایجاد تعادل در سیستم هورمونی:
با کاهش استرس و بهبود تعادل هورمونی، بدن کودک قادر است منابع انرژی را به رشد و توسعه صحیح اختصاص دهد.
نتیجهگیری
بغل کردن تأثیرات قابل توجهی بر سلامت جسمی کودکان دارد. از کاهش استرس و تنظیم هورمونها گرفته تا تحریک رشد مغزی و تقویت سیستم ایمنی، این عمل ساده فیزیکی به عنوان عاملی مهم در بهبود عملکردهای فیزیولوژیک و شناختی کودکان شناخته شده است. این دستاوردها نه تنها به سلامت فردی کودک کمک میکند، بلکه زمینهساز رشد هوشمندانه و پایدار او نیز میشود.
بدون دیدگاه