مقدمه

گریه، زبان اصلی نوزادان برای بیان نیازها و ناراحتی‌های جسمی است. آگاهی از علل فیزیولوژیک گریه به والدین کمک می‌کند سریع‌تر منبع مشکل را شناسایی و به رفع آن اقدام کنند.

۱. گرسنگی و تشنگی

نوزادان با معده‌های کوچک زود به زود احساس گرسنگی می‌کنند. اگر نوبت شیردهی یا تغذیه با شیر خشک بیش از ۲–۳ ساعت طول بکشد (یا زودتر در ساعات نخست زندگی)، صدای گریهٔ بلند و مکرر علامت نیاز به غذاست. کم‌آبی نیز می‌تواند گریهٔ شدید و خشک شدن دهان و کاهش ادرار را به‌همراه آورد.

۲. پوشک خیس یا کثیف

حس مرطوبی یا باقیماندهٔ فضولات روی پوست تحریک‌کننده است و منجر به ناراحتی و سوزش می‌شود. پوشک را هر ۲–۳ ساعت (یا پس از هر تغذیهٔ سنگین) چک کنید. استفاده از کرم محافظ حاوی اکسید روی و تعویض سریع پوشک از علائم گریه جلوگیری می‌کند.

۳. درد یا ناراحتی داخلی

• کولیک و نفخ: گریهٔ شدید و مداوم معمولاً عصرها شروع می‌شود؛ نوزاد پاهایش را جمع می‌کند و هنگام ماساژ شکم تسکین می‌یابد.

• ریفلاکس معده (برگشت اسید): نوزاد پس از شیرخوردن بالا می‌آورد و در دفعات بالای رفلاکس با گریهٔ بدقلق و بی‌قراری همراه است.

• دندان‌درآوردن (در ماه‌های ۴–۷): لثه‌ها قرمز و ورم دارند و نوزاد ممکن است اشیاء را گاز بگیرد؛ نشانه‌ها شامل آب‌ریزش دهان و بی‌قراری شبانه است.

• عفونت‌های گوش و گلو: تب خفیف، کشیدن گوش، بی‌اشتهایی و گریهٔ غیرمعمول از علائم درد داخلی است که نیاز به بررسی پزشکی دارد.

۴. دمای نامناسب محیط

سرما یا گرمای شدید باعث ناراحتی نوزاد می‌شود. اگر نوزاد دستان یا پای سرد و گریهٔ آرواره قفل‌شده (سرما) یا پوست قرمز و برافروخته همراه با تعریق (گرما) را نشان داد، تنظیم لباس و دمای محیط ضروری است.

نتیجه‌گیری

بیشتر گریه‌های نوزاد ریشه در نیازهای جسمی دارد و والدین با چک‌کردن گرسنگی، پوشک، دردهای داخلی و دمای محیط می‌توانند سریعاً منبع ناراحتی را بیابند و با رفع آن، به تسکین گریه کمک کنند.