مقدمه
کودکان پرحرف معمولاً نیاز زیادی به برقراری ارتباط و بیان احساسات خود دارند. برخورد صحیح با این نوع کودکان می‌تواند به رشد مهارت‌های اجتماعی و خودتنظیمی آن‌ها کمک کند. در این مقاله راهکارهای ایجاد گفتگوی سازنده و حمایتگرانه ارائه می‌شود.

۱. گوش دادن فعال و توجه مثبت

• گوش دادن بدون قضاوت:
  وقتی کودک با شوق و ذوق صحبت می‌کند، پدر و مادر یا معلم با گوش دادن فعال نشان دهند که حرف‌های او مورد توجه است. این امر باعث می‌شود کودک احساس ارزشمندی کند و از بیان نظرات و احساسات خود دریغ نکند.

• تأیید احساسات:
  بیان اینکه “من متوجه شدم که از این موضوع خیلی هیجان داری” یا “خیلی دوست دارم نظرت را بشنوم” می‌تواند به کودک اطمینان دهد که گفتگویش مورد استقبال است.

۲. تنظیم گفتگو و تعیین زمان مناسب برای صحبت

• ایجاد چارچوب‌های گفتگو:
  می‌توان زمان‌های مشخصی را به گفتگو اختصاص داد؛ مثلاً هنگام شام یا در یک دورهمی خانوادگی، تا کودک یاد بگیرد که هر زمان مناسب برای بیان نظرات و احساساتش وجود دارد.

• استفاده از تکنیک‌های داستان‌سرایی:
  با استفاده از داستان‌های کوتاه یا مثال‌های زندگی، کودک می‌تواند به تدریج یاد بگیرد که چگونه موضوعات مختلف را به شیوه‌ای منظم و هدفمند مطرح کند.

۳. آموزش مهارت‌های ارتباطی و خودتنظیمی

• تمرین پرسش و پاسخ:
  پدر و مادر می‌توانند با طرح سوال‌های باز و دعوت به تفکر، کودک را به بیان افکار خود وادارند؛ مانند “به نظر تو این اتفاق چه معانی دارد؟” که او را به تفکر بیشتر وادار می‌کند.

• آموزش نشانه‌های غیرکلامی:
  به کودک یاد بدهید که چگونه با استفاده از زبان بدن و تن صدا، احساسات خود را بهتر بیان کند. این مهارت به کنترل بهتر ارتباطاتش در موقعیت‌های متفاوت کمک می‌کند.

نتیجه‌گیری
برخورد درست با کودک پرحرف نیازمند ایجاد فضایی امن برای بیان افکار و احساسات، گوش دادن فعال، تعیین چارچوب‌های مناسب برای گفتگو و آموزش مهارت‌های ارتباطی است. این رویکرد به کودک کمک می‌کند تا به تدریج در فهم و تنظیم گفتارش پیشرفت کند و به ابزاری مفید برای برقراری ارتباط مؤثر در آینده تبدیل شود.